و فقط مواقعى استعمال ميشوند كه گندم كمياب باشد . نان را هفته‌اى دو مرتبه در تنور مىپزند . ايرانيها به ماست ، پنير ، تخم‌مرغ ، لبو ، شلغم ، پياز ، سير و ساير سبزيجات عادت دارند . نان را معمولا با ماست و نعناع و ترخان ميخورند . زارع ايران بندرت چاى مينوشد . مصرف چاى همه روزه بتدريج زياد مىشود ، ولى فعلا دهاقين متمول مىتوانند آن را بطور تجمل مرتب مصرف نمايند . گوشت نيز از جملهء تجملات است ولى در زمستان گاهگاه مصرف مىشود . دهقان ايرانى معمولا سه‌بار در روز غذا مىخورد كه صبح و ظهر و شب باشد و از اين سه نوبت ، غذاى صبح سبك و دو وعدهء ديگر غذاى كامل - است . وى ميتواند سالى يك ليره ذخيره كند ، ولى اگر او مجرد باشد پس‌انداز او خيلى بيشتر مىشود . دهاقين موقعى استفادهء خوبى مىبرند كه نرخ گندم گران باشد . در پنجاب دهاقين معمولا با جو و ارزن گذارن نموده و گندم را به فروش ميرسانند . سطح زندگى زارع پنجابى خيلى پائين‌تر از زارع ايران است . وقتى يكنفر هندى به من گفت كه « در ايران نان و گوشت ورد زبان اهالى است ولى در هندوستان فقط نان خالى مىباشد . » بيشتر دهاقين ايران از زن و مرد دخانيات استعمال ميكنند . توتون را معمولا خودشان از زمين‌هاى خود به عمل ميآورند . زارع ايرانى در زمستان كرسى ميگذارد و با لحاف و منقل خود را گرم مىكند و گاهى بر اثر دود ذغال بعضى دهاقين خفه ميشوند . خرج عروسى فرزند يك دهقان ايرانى معمولا از اينقرار است : البسه و زينت آلات 15 تومان يا 3 ليره مخارج پذيرائى مهمانان 20 تومان يا 4 ليره جمع كل 35 تومان يا 7 ليره « 1 »

--> ( 1 ) - شرحيكه مؤلف راجع بمصارف عروسى و غيره در بالا ذكر نموده مربوط بدوره‌هاى پيش و زمان تأليف كتاب است ولى حاليه سطح زندگى بالا رفته مصارف مزبور بمراتب زيادتر و هيچ طرف نسبت با سابق نيست . « مترجم »